Niemand lacht er om God, maar we lachen allemaal met God.
Deze zin betekent dat we niet lachen omdat er een God bestaat, maar dat we
samen met hem lachen. Als wij blij zijn en lachen lacht God met ons mee, maar
als we het moeilijk hebben voelt God met ons mee en wil ons steunen.
Momenteel word ik geconfronteerd met lijden. Mijn oma ligt
in het ziekenhuis en ik weet niet goed hoe ik er mee moet omgaan. Ze is 87 jaar
en vergeet al vele dingen. Ze werd eergisteren opgenomen in het ziekenhuis met
een hersenbloeding. Het nieuws kwam
redelijk onverwacht, want mijn oma doet nog vanalles zelf, ze is een sterke
vrouw die haar niet laat kennen! Het is erg confronterend als je binnenkomt in de kamer van je oma en ze vraagt wie je bent. Je wil haar dan helpen om te eten en dan denkt ze dat je iets in haar eten of drank hebt gedaan zodat ze zal doodgaan. Dit zijn moeilijke momenten, maar dan moet je denken dat ze niet beseft wat ze allemaal vertelt en dat ze het een uur later weer allemaal kan vergeten zijn.
Ik ben heel blij dat Studio Brussel dit jaar voor dementie koos. Veel mensen kennen wel iemand met dementie maar ik vind dat er nog te weinig over gebabbeld word! Daarom is het goed dat Studio Brussel Songs for life draaide en badges verkocht. Op dag 1 van de week van dementie heb ik onmiddelijk een badge gekocht!
Door mijn oma ben ik beginnen nadenken waar mijn oma naartoe zou gaan moest ze hier niet meer zijn. Het is geen simpele vraag om een antwoord op te vinden.
Volgens mij is er leven na de dood. Onze zielen gaan naar
een plaats waar iedereen een tweede kans krijgt. Als je een fout hebt gemaakt
in het leven is dat het perfecte moment om die fout recht te trekken en te
leven met de rugzak die je in je leven gevuld hebt. Alle wijsheid en levenservaringen
blijf je behouden, maar je krijgt een tweede kans om fouten te vergeven.
In het begin denken er nog veel mensen aan je, maar naarmate je langer dood bent zijn er minder mensen die nog aan je denken. (Er zijn natuurlijk mensen die nog altijd iedere dag aan een overledene denken)
Hoe minder mensen aan je denken hoe verder je 'stapt' en hoe meer je een eigen nieuwe richting uitgaat.
In het begin denken er nog veel mensen aan je, maar naarmate je langer dood bent zijn er minder mensen die nog aan je denken. (Er zijn natuurlijk mensen die nog altijd iedere dag aan een overledene denken)
Hoe minder mensen aan je denken hoe verder je 'stapt' en hoe meer je een eigen nieuwe richting uitgaat.
Op Allerzielen (2 november) worden alle zielen (alle overledenen) herdacht. Het kerkhof word dan heel druk bezocht en er worden bloemen op het graf van de overledene gezet.
Tot vorig jaar stond ik samen met mijn papa op het kerkhof van Roeselare en verkochten wij Chrysanten. Als het even rustig was maakte ik een wandeling op het kerkhof, ik nam een kijkje bij de graven die er dat jaar waren bijgekomen.
Het is heel confronterend als je gaat nadenken dat onder die grafsteen echt een mens licht.
Die persoon heeft familie die het allemaal erg vinden dat die persoon is overleden.
Zo werd ik ook even stil toen ik het nieuws hoorde van op Pukkelpop 2012.
3 mensen overleden er ten gevolge van het ernstige noodweer. In een korte tijd draaide de sfeer in Kiewit volledig om. Er ontstond een grote chaos en de gsm-masten werkten niet meer.
Alle optredens van die avond werden afgelast en later werd ook beslist om het volledige festival te annuleren.
Voor de 40.000 mensen die op de camping verbleven werd een oplossing gezocht.
Lijden zal in de toekomst blijven bestaan en heeft vroeger ook bestaan.
Denk maar aan Wereldoorlog 1 en 2..
50 nationaliteiten
1.500.000 gewonden
200 000 vermisten
500.000 doden
Dit zijn zeer harde cijfers, op Pukkelpop waren er 3 doden en honderden gewonden.
Dan moet je maar eens denken hoe erg die oorlog was en wat onze groot- en overgrootouders hebben meegemaakt...
Dan moet je maar eens denken hoe erg die oorlog was en wat onze groot- en overgrootouders hebben meegemaakt...

Geen opmerkingen:
Een reactie posten